Geen categorie

Mijn arme nagels

Iedereen die mij een beetje goed kent weet dat ik onderhand de titel professioneel nagelbijtster draag. Al sinds ik klein ben lukt het mij niet zo’n mooi wit randje aan m’n nagels te laten groeien – en eerlijk gezegd boeit het me ook geen drol.

De laatste weken hebben mijn nagels (of in hoeverre je het nog nagels kan noemen) het toch wel extra te verduren: ik ga namelijk weer op reis. En een reis is leuk, maar ook vooral spannend.

Een tijd geleden hakte ik de knoop door. Ik had een baan, maar was verder aan het solliciteren omdat ik toch niet helemaal op mijn plek zat. Toen ik werd uitgenodigd voor een gesprek in Rotterdam realiseerde ik mij ineens dat – mocht ik de baan krijgen – reizen opeens een heel stuk beperkter zou worden. Het uitzicht op maanden weg kunnen gaan veranderde naar het kunnen opnemen van zo’n  24 vakantiedagen per jaar, iets waar ik toch wel een beetje de rillingen van kreeg. Natuurlijk kun je niet het hele jaar door op vakantie, maar ik wilde met mijn 24 jaar nog niet gebonden zijn aan zo’n serieus 9-5 leven. En dus volgde ik mijn gevoel, kocht ik een enkel ticket naar Melbourne en kon ik eindelijk mijn backpack weer onder het stof vandaan halen.

dsc08601
de situatie op dit moment

Even terug naar de nagels. Het klinkt nu alsof ik in 5 minuten besloot dat ik vertrok en 5 minuten later een plek in het vliegtuig had geregeld, maar in werkelijkheid gaat het er  toch een stuk minder romantisch aan toe. Hoewel mijn doel nu zo min mogelijk vooruit plannen is, zijn er namelijk een aantal essentiële dingen die je vooraf moet regelen.

Een reis Down Under begint in principe met de vraag hoelang je van plan bent te gaan, omdat er verschillende soorten visa zijn. Deze vraag beantwoorde ik met ‘geen flauw idee’, dus koos ik voor een Working Holiday visum. Je raadt het misschien al: met dit visum mag je werken en reizen door Australië, voor een periode van maximaal 12 maanden. Dikke prima! Dit visum eist echter ook dat je bij aankomst een redelijke zak geld bij je hebt, anders kom je het land niet in. Minder prima, maar wel verstandig  want zo heb je in ieder geval een buffer voor de eerste maand (of maanden, afhankelijk van hoe groot dat gat in je hand is). Ik vulde op internet wat vragen in over mijn niet-bestaande criminele verleden en een half uurtje later verscheen het visum in mijn inbox. There we go…..

Vanaf dat moment  kon het aftellen en nagelbijten beginnen. Ik vertelde mensen wat mijn plan was, zocht dingen uit zoals een goede reisverzekering, verliet na 4 jaar mijn oude vertrouwde studentenhuis (en pikte ik een traantje weg), werd soms ’s ochtend wakker en dacht ‘fuck, waar ben ik aan begonnen?’, probeerde  zoveel mogelijk te sparen – wat heel lastig is met al die leuke festivals en feestjes – en verdiepte mij in het land van de kangaroos en didgeridoos.

Over een paar dagen stap ik in het vliegtuig. Helemaal alleen, zonder concrete plannen maar met genoeg ideeën en een goede portie wanderlust. Kijk af en toe op deze blog als je nieuwsgierig bent naar hoe het met mij gaat, ik zal proberen regelmatig een stukje te schrijven (als de Australische wifi geen roet in het eten gooit).

Adios en tot snel!

Advertenties

Een gedachte over “Mijn arme nagels

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s