Geen categorie

Melbourne onder de loep

Tijd: 1) de onstuitbare gang der dingen van toekomst door het heden naar het verleden. (2) de opeenvolging van momenten

Ik heb al een tijd niks van mij laten horen. Wees niet bang, ik leef nog en heb gewoon tot nu toe nog niet echt een rustig moment  kunnen vinden om achter mijn laptopje te kruipen. Volgens mijn kalender zit ik ondertussen alweer bijna 6 weken in Australië, maar zo voelt het niet. En toch ook weer wel. Tijd is raar.

Naast filosoferen over tijd, zal ik zoals beloofd deze keer iets meer in detail gaan over Melbourne, mijn thuis de afgelopen weken en waarschijnlijk ook de komende. De beste manier om een stad te leren kennen is denk ik door gewoon doelloos rond te gaan lopen en kijken waar je terecht komt. Nadat ik dit een aantal dagen gedaan had en mijn stappenteller overuren maakte, besloot ik een middag met een echte ozzy gids te gaan rondlopen die mij wat meer kon vertellen over de geschiedenis achter de moderne stad.

Even een geschiedenis intermezzo: zo’n 50.000 jaar geleden kwamen de Aboriginals als eerste bewoners vanuit Azië naar Australië. Pas in 1606 zette de eerste Europeaan voet aan wal en werden de kustgebieden bezocht door ontdekkingsreizigers. Engeland ging de oostkust zelfs gebruiken om zijn gevangenen te dumpen. Nadat men rond 1850 goud in de grond vond, besloten meer mensen opzoek te gaan naar een beter leven en steeg het inwonersaantal drastisch. 

Melbourne is relatief jong en werd in 1835 ontdekt door een Tasmaanse boer, die in zijn dagboek schreef: ”About six miles up, found the river all good water and very deep. This will be the place for a village”. Een village of dorp kun je het tegenwoordig niet meer echt noemen. Melbourne telt op de dag van vandaag bijna 4.5 miljoen inwoners, is de grootste stad van de staat Victoria en wordt beschouwd als de culturele hoofdstad van Australië. Mijn iets wat enthousiaste gids vertelde dat de goldrush rond 1851 ervoor zorgde dat Melbourne kon doorgroeien tot een echte stad en de rijkdom werd gebruikt voor de bouw van enorme, prachtige gebouwen die je tot op de dag van vandaag kan bezichtigen. Het kreeg zelfs de bijnaam Mervellous Melbourne en kon een aantal jaren pronken als hoofdstad van Australië. Naast welvaart bracht de goldrush ook duizenden immigranten uit alle hoeken van de wereld, waaronder veel Chinezen. Deze migranten kleuren hedendaags de straten van de stad en zorgen voor een mix aan cultuur, muziek en lekker eten (zie bordje hieronder).

dsc09084
One happy straatmuzikant
dsc08995
15 dollar Korean meal

Melbourne is opgedeeld in verschillende wijken die allemaal hun eigen karakter hebben. Het hart van de stad wordt ook wel de Central Business District of CBD genoemd en oogt erg modern met zijn hoge gebouwen en brede, drukke straten. Ik ben nog nooit in New York geweest, maar ik denk dat het hier wel iets van weg heeft. Hier vind je veel cafeetjes, winkels en kun je biertjes drinken tot in de vroege uurtjes. Ook vind je er mensen in alle soorten en maten, lopen mannen in pak, slapen zwervers op straat. De CBD torent boven de rest van Melbourne uit, want de suburbs of buitenwijken bestaan voornamelijk uit kleinere huisjes en gebouwen. The Nunnery lag bijvoorbeeld in Fitzroy, een populaire en hippe wijk met veel leuke barretjes en kunst. De wijk oogt een beetje rouw en de mensen dragen tattoos en alles behalve moderne kleding. De ietswat chiquere – maar nog steeds erg leuke –  wijken zijn bijvoorbeeld Richmond en Toorak, die allemaal binnen handbereik liggen met de tram of trein (zonder NS taferelen gelukkig). Richting het zuiden vind je strand inclusief een Lunapark, boulevard a la Salou en een aantal beruchte pinguïns die helaas meer een kermisattractie zijn dan echte Australische ‘wildlife’. Ik klink misschien een beetje sceptisch, maar een grote stad is nu eenmaal een verzameling van hectiek en aparte figuren waar je sowieso één keer in je leven gewoond moet hebben.

Ik weet ondertussen dus al wat meer over de stad, ik kan mijzelf redelijk wegwijs maken in de wirwar van straten en steegjes (maar blijf stiekem toch gebruik maken van mijn grote vriend Google Maps) en ik weet ondertussen de goede plekken om een biertje te doen. Daarbij vertelde ik de vorige keer dat ik van plan was een baantje te zoeken om nog wat meer te kunnen sparen. Na een stapel CV’s te hebben uitgedeeld en een aantal trials gedaan te hebben ben ik tegenwoordig fulltime aan het werk in een druk tentje in de binnenstad. Ik heb gestudeerd en draag redelijk wat kennis met mij mee, maar om de een of andere reden heb ik het altijd heerlijk gevonden om in de horeca te werken. Lekker hectisch, veel lopen en kletsen. Je wint er hier niet de jackpot mee, maar geld is op dit moment niet datgene dat mij gelukkig maakt (nouja, een beetje geld mag natuurlijk altijd). De Australische lonen liggen trouwens drastisch hoog voor bepaalde beroepen die blijkbaar niemand wilt uitvoeren: zo verdien je als bouwvakker zo’n $1300 dollar per week(!) en ligt het gemiddelde brutoloon per week op $1153 (zo’n 900 euro). Ik ben redelijk sterk voor een vrouw, maar ik zie mijzelf helaas niet als bouwvakker door het leven gaan hier. Gelukkig kan ik met mijn loontje toch wat sparen en vliegt er vanaf nu niet alleen maar geld de deur uit.

Het gerucht gaat dat Melbourne de beste koffiecultuur ter wereld heeft. Als redelijke koffiefan ben ik hier natuurlijk erg blij mee en heb ik al heel wat lekkere kopjes achterover mogen slaan. Omdat ik in het verleden met koffie heb gewerkt (lees: ik kan een cappuccino maken en weet het verschil tussen een caffè latte en latte macchiato) leek Melbourne mij de perfecte plek mij hier verder in te verdiepen. Ik besloot daarom een cursus te doen bij The Espresso School waar de eigenaar en koffieguru David Seng ons de kneepjes van het vak leerde. Het zetten van de perfecte koffie is een ware wetenschap en er komt heel wat bij kijken: zo moet je rekening houden met de temperatuur, de tijd waarin je koffie gezet is (doorlooptijd) en natuurlijk proeven. En dit gaat dus alleen over het zetten van een kopje koffie. Het maken van al die mooie zwanen en hartjes is weer een heel ander verhaal dat ik jullie voor nu zal besparen. Na 3 intensieve uren tussen de bonen, een aantal espresso’s en een hartslag van 140 verder had ik de basis onder de knie en verliet ik de Espresso School met een zelfverzekerd gevoel (wellicht deels ook door de cafeïne die zich in mijn lichaam bevond).

Op mijn werk ben ik er ook achter gekomen dat de Melbournians hun koffie maar al te graag serieus nemen. Uitspraken als ‘een long black extra hot, 2 sugars alsjeblieft’ of ‘doe mij een 3/4 skinny soy latte’  zijn hier heel normaal. Ik knik braaf en doe alsof ik weet waar ze het over hebben, terwijl ik in mijn achterhoofd bedenk wie dit ooit heeft verzonnen. Gelukkig zijn de Ozzies over het algemeen hele gezellige mensen en moeten ze lachen als ik vertel waar ik vandaan kom. Om de een of andere reden denkt iedereen dat ik Duits ben, wellicht dat mijn prachtige Limburgse accent hier een rol in speelt. Duits of Nederlands, iedereen is gecharmeerd door reizigers die overseas naar Australië komen en een stukje willen proeven van de cultuur en het leven Down Under.

Ik dacht er laatst aan dat ze de benaming Down Under misschien beter hadden kunnen vervangen door zoiets als Upside Down.  Auto’s rijden links, maar dat is natuurlijk nog niet zo dramatisch. Op mijn werk kwam ik erachter dat het bestek de andere kant op wordt neergelegd (dus links in plaats van rechts) en ons roltrappenbegrip rechts staan, links gaan draaien ze hier ook compleet om.

Nu ik werk heb gevonden is het de kunst een balans te vinden tussen geld verdienen en niet vergeten dat ik op reis ben om een ander land te ontdekken. Ik draai voornamelijk ochtenddiensten, dus heb gelukkig nog genoeg vrije tijd te besteden in de stad. Naast werken vul ik mijn tijd bijvoorbeeld met het gaan naar de film (wat overigens bakken met geld kost), het zoeken naar verstopte barretjes in de stad, proberen uit te vogelen wat mijn niet-Engels-sprekende huisgenoten zeggen (dit is heel grappig), het bezoeken van musea, lopen door de botanische tuin, Franse kaas eten met mijn Franse vrienden (ik eet geen kaas dus dit is een overwinning) of een avondje oldskool bowlen. Sinds tijden heb ik weer een boek uit de bibliotheek geleend en ben ik van plan meer te gaan lezen. Gelukkig is de Australische tv afschuwelijk, dus dit zal mij daar niet van weerhouden. Het zwembad in het appartement is nog steeds overbodige luxe maar heerlijk om af en toe even een bommetje in te maken. Een avondje in de jacuzzi zeg ik ook geen nee tegen. En natuurlijk wacht ik nog steeds op de dag dat het zonnetje ononderbroken gaat schijnen en we de barbie (=Ozzie slang voor BBQ) kunnen aangooien, maar volgens de Australische Piet is het nog niet zover.

Alles gaat dus helemaal toppie hier en ik voel mij heel happy ondanks dat ik slaap op een kamer met 3 snurkende mannen en het ’s avonds nog vies koud kan zijn. Ik moet toegeven soms even terug te denken aan het vertrouwde Nederland en iedereen die daarbij hoort, maar ben nog niet van plan in het vliegtuig terug te stappen. De komende tijd zal ik vooral centjes aan het verdienen zijn en de yin yang proberen te vinden tussen genieten en werken. Daarbij wil ik de komende tijd goed gaan nadenken over het plannen van een reis naar misschien Tasmanië of het westen van het land, maar dit idee staat nog even in de steigers.

Dankjewel voor het lezen en tot de volgende 🙂

 

Cheers,

Loekie

P.s. ik heb weer wat foto’s gemaakt

 

4 gedachten over “Melbourne onder de loep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s