Geen categorie

Dag sinterklaasje

Dag sinterklaasje daahaag dahaaag zwarte piet, dag sinterklaasje daahaaaag doeehoeei dit jaar zie ik jullie niet

p.s. het is ondertussen al bijna kerst – ik raak mijn computer nauwelijks aan hier, excuses voor dit slakkentempo

Maandag 5 december. Ik zit op mijn kamertje in Carlton, raampje open, koele lucht stroomt binnen. Buiten is het nog zo’n 22 graden, en gister heb ik zelfs nog op het strand gehangen. We naderen weer het einde van het jaar maar mijn omgeving wijst 180 graden de andere kant op. Dit jaar helaas geen sinterklaasdiner of flauwe gedichten, maar ik klaag niet. De zomerkriebels hangen in de lucht en plannen voor een ‘kerst barbie’ zijn in de maak..

Ik spiek even naar de datum van mijn vorige digitale verhaal en zie tot mijn schrik dat dit bijna 2 hele maanden geleden is. Verdere uitleg is niet nodig. Ik zit trouwens nog steeds in Melbourne (het is best lastig deze stad te verlaten), ben lekker aan het werk en ben ondertussen verhuisd naar een schattig Victoriaans huisje. De snurkende mannen waar ik de vorige keer over vertelde begonnen toch een beetje aan mijn slaapgebrek te knagen dus besloot ik een ander stulpje te zoeken. Pim – voor wie hem niet kent: Mestreechse koffiefanaat en mijn knuffelbeer – heeft ondertussen ook (beetje onverwacht) de sprong gemaakt en samen huren wij een kamertje in een huis met andere twintigers.

 

Pizza en gezelligheid in Adelaide

De vorige keer heb ik jullie wat verteld over Melbourne, dit keer gaan we samen de stad uit en vertel ik jullie wat over onze 1/2 roadtrip naar Adelaide (half, want we zijn heen gevlogen). Ik was stiekem al 2 dagen de stad uit ontsnapt met een paar Zweden en kon niet wachten om weer de natuur in te duiken en wat anders te zien dan beton en wolkenkrabbers. Het plan was om naar Adelaide – een stadje in Zuid Australië – te vliegen en daar een paar nachten te blijven bij Rhys, een vriend van Caroline. Bij het uitstappen van het vliegtuig kwam het zonnetje ons lekker tegemoet en werden we opgehaald door Rhys, die ons naar hun huisje in een rustige wijk van Adelaide bracht. Adelaide is met haar 1.2 miljoen inwoners de vijfde stad van Australië, maar niet echt te vergelijken met concrete jungle Melbourne. Ja, het heeft een paar hoge gebouwen, grote winkels en  een markt. Maar dat was het dan ook wel zo’n beetje, en stiekem vond ik het prima. Rhys woont samen met 3 vrouwen in een karakteristiek huisje inclusief historische keuken, tuin met wilde papegaaien en een pizzaoven die onder de spinnenwebben zit. De huisjes in de buurt zijn erg gezellig en in de straat staan kruiden geplant die iedereen mag gebruiken. Pim’s ogen begonnen te twinkelen bij het zien van de oven en een paar uur later eten we zelfgemaakte pizza’s in de tuin met ingrediënten die we die dag op de lokale markt gehaald hebben. De gastvrijheid van de Ozzy’s is heerlijk en ze nemen ons op sleeptouw in het zuiden van het land.

 

 

We slapen die avond op de enorme slaapbank van Rhys en maken in de ochtend broodjes van het overgebleven deeg (de Ozzy’s zijn op dit moment redelijk onder de indruk). Zoals wij van onze boterham met pindakaas houden, eten de Australiërs het goedje Vegemite op hun brood. Dit is een donkerbruin, stroopachtig spul dat enorm zout is (maar wel goed voor je hersenen volgens de verpakking). Ik wil een poging wagen maar haak al af bij de prikkelende geur. Pim probeert een beetje en is meteen verkocht. Ik ga binnenkort een tweede poging wagen, misschien iets later op de dag of bij flinke honger.

Op het menu staat deze dag: snorkelen! Ik dreef als klein kind al met zwemvliezen aan naar de vissen in Zuid Frankrijk te kijken en sinds ik mijn duikbrevetten heb gehaald ben ik gefascineerd door al het moois dat de zee te bieden heeft. We reden op ons gemakje naar de kust van Adelaide en kwamen onderweg wat kerstmannen tegen die mij eraan herinnerden dat het bijna december is. Een aantal straten worden paars gekleurd door de Jackerandus Tree en Rhys vertelt dat dit voor de Australiërs het teken van de feestdagen is. Het strand van Adelaide is stukken beter dan in Melbourne en de zee is helder. Ik heb het gevoel alsof ik op vakantie ben en snel hijsen we ons in de pakjes om de zee in te duiken. Ik besluit van de pier af te springen en ben blij dat ik een wetsuit aanheb, want het water is tering koud. We hebben oud brood van de bakker meegenomen en al snel zijn we omringd door vissen. Mijn hoofd is helaas te groot voor de snorkel, maar toch kan ik een aantal gekleurde vissen in het rif spotten. Als Rhys’ handen kleur beginnen te verliezen besluiten we terug te gaan en chillen we op het strand met een paar biertjes.

dsc09553

dsc09568

Met het gezegde ”wijn na bier geeft plezier” besluiten de Ozzys dat ze ons als afsluiter van de dag nog even meenemen naar een wijnproeverij. Er is op dat moment een bruiloft gaande en even zijn we bang dat we op onze slippertjes niet welkom zijn, maar gelukkig kunnen we zonder probleem de wijnschuur van Paxton Wines binnenlopen. Een vrouwelijke wijnkenner vertelt ons trots in geuren en kleuren over hun wijnen en kraakt ook vooral de wijnen uit Frankrijk af. We proeven misschien wel vijftien soorten en moeten toegeven dat er ook Down Under goede wijn gemaakt wordt. Een beetje teut rijden we (uitgezonderd de bob) terug naar het huisje en maken we ons klaar voor een nacht uit in Adelaide.

Omdat Adelaide in daglicht redelijk onschuldig oogt, verwachten we wat biertjes te doen in een gezellige kroeg. Niet te gek, niet te laat. Niets bleek minder waar en al snel werd duidelijk dat Adelaide na zonsondergang transformeerde tot een soort van Geordie Shore, oftewel zuipen tot we kruipen. Ik was mijn id kaart vergeten wat betekent dat je nergens binnenkomt, maar stiekem zag ik dit als excuus om mijn lever (en beurs) heel te laten. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet vies van een feestje. Maar hier ging ik gewoon even 10 jaar terug in de tijd en belandde ik op mijn tienervakantie in Spanje waar het stoer is zoveel mogelijk shotjes te atten. We haalden een falafel en besloten lekker op straat naar al het spektakel te kijken.

 

Roadtrippen in stijl

De volgende dag dropt Rhys ons af bij het vliegveld van Adelaide, waar onze huurauto op ons staat te wachten voor de roadtrip terug naar Melbourne. Onderweg komen we erachter dat we een flink bedrag moeten dokken (zo’n 600 dollar) omdat de auto teruggereden moet worden naar Adelaide. We hebben geen geldboom en besluiten de auto te cancelen, en op het vliegveld naar een ander verhuurbedrijf te zoeken. De twee dollar die ik een paar uur terug op straat vond blijkt een lucky coin, want we mogen als uitzondering een Mercedes van een kwart miljoen voor een spotprijsje terug naar Melbourne rijden (deze moet hierheen gebracht worden). Ik denk dat we er redelijk betrouwbaar uitgezien moeten hebben en voor de vorm betalen we 100 dollar borg. Pim knijpt hem een beetje want we mogen geen brokken maken, maar Caroline en ik voelen ons al helemaal thuis in de dikke, witte, veel te dure auto die op ons staat te wachten. We vieren het met Zweedse ballen bij de Ikea en rijden Adelaide uit, richting de Great Ocean Road.

15320461_1214456081942668_276040262_n

Omdat we een plek over hebben in de auto, besluit ik een oproepje op Facebook te doen om een vierde persoon of lifter mee te nemen naar Melbourne. Ik krijg een berichtje van Maud, een 18 jarige Belgische backpacker die we oppikken voor we de stad uit rijden. We zijn alle drie onder de indruk van haar leeftijd en kletsen wat over onze ervaringen en plannen. Het plan nu is om voor het donker in het plaatsje Horsham te zijn, waar we voor nop kunnen logeren bij vrienden van Rhys. We stoppen onderweg bij een tankstation dat in de middle of nowhere lijkt te liggen. Hier eten we biefstuk van een halve meter en kijken we naar een zonsondergang die de lucht roze kleurt. Ik geniet van de rare omgeving maar we moeten onze reis voortzetten, want de mensen van het verhuurbedrijf adviseerden ons niet in het donker te rijden vanwege overstekend wild zoals kangoeroes, koala’s of wombats. Ik had onderweg al genoeg dode kangoeroes langs de weg gezien dus wist dat dit helaas geen fabeltje is.

dsc09599dsc09606

Ondanks dat Pim het gaspedaal flink indrukt en ik ondertussen The Launch van DJ Sean door de speakers knal komen we in het pikkedonker (maar heel) aan in Horsham. We worden ontvangen door Levi, vriend van Rhys maar onbekende van ons. Ondanks dat mogen we blijven logeren en krijgen we ’s ochtends ontbijt voordat we doorrijden naar De Grampians – een enorm nationaal park waar je kunt hiken, hiken en hiken. Hiken (sjiek woord voor wandelen) stond dan ook op de planning en we zochten een mooie route uit door de wildernis. We werden vooraf geïnformeerd dat het een redelijk moeilijke wandeling was richting een uitkijkpunt, maar hadden wel zin in een beetje uitdaging. Na 3 uur ploeteren in 30 graden bereikten we eindelijk de top met waanzinnig uitzicht. De terugweg verliep minder rooskleurig en we verdwaalden maar bereikten gelukkig een parkeerplaats. Daar stond een touringcar die terug naar beneden zou rijden, hier zouden wij lopend nog zo’n 2 uur over doen. Aangezien ons water op was en de benen moe waren, keken we de buschauffeur lief aan en mochten we met de bus mee naar beneden. Onderweg stopten we om onze eerste (levende) kangoeroes te zien springen.

 

Op naar de kust!

Na de stevige wandeltocht moeten we beslissen waar we die avond zullen slapen: terugrijden naar Horsham of doorrijden naar Portland, richting de Great Ocean Road. We besluiten voor het tweede te gaan en vertrekken richting de kust. Rond 10 uur ’s avonds komen we aan in het kleine plaatsje, maar helaas zijn alle recepties van de hostels en motels al gesloten. Hier hadden we geen rekening mee gehouden, en na een uur zoeken komen we tot de conclusie dat we die nacht in de auto zullen moeten slapen. We wilden geen boete riskeren en zochten daarom naar een gratis kampeerplek om ons paleis op wielen te parkeren en ons klaar te maken voor de (korte) nacht. Onderweg reden we bijna een koala aan maar moesten we – ondanks wat frustraties en moeheid – hier ook wel een beetje om lachen. Rond 6 uur ’s ochtends werden we gewekt door de Kookaburra (vogel die soort van apengeluiden maakt) en maakten we ons klaar voor de volgende dag. We haalden koffie bij de Mac (alleen als je echt geen andere koffie kan vinden) en begonnen aan de kustweg. Onderweg namen we nog een andere lifter mee uit Frankrijk en zat de auto lekker vol. Eenmaal aangekomen bij zee werden we aangenaam verrast door een enorm aantal fietsers: de Great Victorian Bike Ride 2016 vond blijkbaar deze week ook plaats. Dit is het grootste fietsevenement van Zuid Australië waarbij zo’n 4000 fietsers in een week 550 km afleggen. Dit betekende ook dat wij heel voorzichtig moesten rijden en bij elk uitkijkpunt werden vergezeld door zo’n 100 man, maar gezellig was het wel. We zagen een paar valpartijen en moedigden onderweg wat fietsers aan vanuit de auto. Nadat we hun kampeerplek hadden gepasseerd konden we eindelijk weer een beetje doorrijden en naderden we de Twelve Apostles, een enorm spektakel in zee.

Wie wel eens bij Cabo da Roca (Portugal) is geweest, weet misschien hoe het voelt om aan de rand van enorme kliffen boven de zee te bungelen. De Twelve Apostles doen hier nog een schepje bovenop. De rotsformaties bestaande uit kalkzandsteen vormen een fraai beeld in de woeste zee. Ze zijn gevormd door erosie en er bestaat daarom ook nog steeds instortgevaar als je te dichtbij komt. In 2005 is er voor het laatst een Apostel ingestort, waardoor er stiekem nog maar 8 overeind staan. Desalniettemin zorgt dit voor een waanzinnig uitzicht waarbij ik moeite had mijn camera af en toe niet te gebruiken en gewoon te genieten van wat ik zag. Hier toch een aantal foto’tjes die ik heb geschoten..

21dsc09767dsc09804

dsc09832

dsc09869

dsc09885dsc09907dsc09914

dsc09401

Ik zou hier wel uren op mijn blote voeten kunnen rondlopen. Ondanks dat het mijn tweede keer is dat ik hier ben, geniet ik nog steeds van deze bijzondere plek. Ik vind de foto’s redelijk gelukt, maar toch is het in het echt nog net een stukje mooier. Yes, dit is Australië zoals ik het voor ogen had! En het is bloedje mooi.

 

Terug naar de stad

Na twee dagen rondhangen bij de Twelve Apostles is het tijd om onze reis voort te zetten richting Melbourne. We hebben nog een aantal uren te gaan en rijden terug door Otway National Park, alweer een enorm natuurgebied waar moeder natuur lekker haar gang gaat. We stoppen bij een enorme waterval en even zijn we bang dat we zonder benzine komen te zitten, maar gelukkig redden we het tot het volgende dorpje om de tank vol te gooien tot aan Melbourne. We eten fish and chips en rijden op ons gemak terug naar de stad. Deze roadtrip krijgt 10 punten en moe maar voldaan zijn we terug in ons huisje.

 

 

Het is ondertussen 21 december terwijl ik een einde brei aan dit verhaal en de feestdagen staan voor de deur. Ik heb een doos van mijn lieve fam uit Nederland ontvangen en daarom toch wat uit te pakken op kerstavond (spannend!). De weersvoorspellingen voor de komende dagen liegen er niet om (1e kerstdag 38 graden) en de bikini ligt klaar. Nog nooit ben ik zolang van huis geweest maar het voelt nog steeds goed (toegeven: soms denk ik even terug aan magisch Maastricht). Ik heb trouwens ondertussen een ander baantje en verdien wat centjes in een van de betere koffietenten van de stad waar ik veel leer en vooral veel lach. Plezier hebben is op dit moment wat ik belangrijk vind en ik kan mij even niet zo druk maken om de toekomst. Ik probeer met de dag te leven, ook al vind ik het soms lastig keuzes te maken en niet te weten waar ik over een paar weken zal zijn. Ik denk dat tijd op dit moment mijn grootste vijand is (iets met voorbijvliegen), maar aan de andere kant duurt het jaar nog lang genoeg. Een kleine ‘fear of missing out’ is soms aanwezig (=bang om verkeerde keuzes te maken), maar ik zie dit ook weer als een vorm van leren. Ik wil in ieder geval snel beginnen met plannen maken voor mijn volgende bestemming, waar dit precies is zal ik de volgende keer vertellen!

Bedankt voor het lezen en ik wens iedereen in ons kikkerlandje fijne feestdagen met veel wijn, eten, liefde, lachen en gezelligheid, tot volgend jaar!

Cheers,

Loekie

2 gedachten over “Dag sinterklaasje

  1. Mooie foto’s en leuk verteld. Fijne kerst, met lekker zon in plaats van kou!. Dat zou ik ook wel willen. Alvast een super 2017, zonder moeilijke keuzes!
    groetjes Monique, ook van Jes en Bert

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s