Geen categorie

Go West

(Go west) life is peaceful there
(Go west) in the open air
(Go west) where the skies are blue
(Go west) this is what we’re gonna do

De Petshop Boys en Tupac schreven er een liedje over, de verhalen zijn goed, de natuur schijnt adembenemend te zijn, het is het ruige Australië.. genoeg redenen voor mij om de vertrouwde Eastcoast te verruilen voor het wilde westen. Na zo’n 4 maanden in Melbourne gesleten te hebben wil ik meer zien van het echte Australië, de outback (ookwel Never Never), de cultuur (in hoeverre deze er is), de misschien soms gestoorde mensen die hier leven. Alweer kreeg ik veel vragende blikken als ik mijn plan vertelde maar tot nu toe had mijn gutfeeling mij nog niet in de steek gelaten. Het westen zat al vanaf het begin in mijn hoofd, ook gewoon omdat iedereen voor het oosten blijkt te kiezen. Ik besluit niet met de stroming mee te gaan en koop een enkeltje naar Perth.

donderdag 2 februari 2017, 17:00      Na zo’n 3000 kilometer en 4 uur vliegen verder kom ik aan in het westen. Als ik het vliegveld uitloop komt er een hittegolf over mij heen, zo een als wanneer je de supermarkt uitloopt op een hete zomerdag. Ik heb twee opties om mijn hostel te bereiken: een dure maar snelle shuttle, of ouderwets met de bus. Als backpacker let je op de kleintjes en dus kies ik voor de tweede optie. Bepakt en bezweet kom ik aan in mijn hostel in Perth en heb ik weer even dat gevoel opnieuw aan een reis begonnen te zijn: je kent niemand, weet niet echt waar je bent of hoe alles werkt. De eerste persoon die ik ontmoet is een Italiaanse student die al 5 maanden blijkt vastgeroest te zijn in het hostel, ik hoop dat dit een goed teken is. Dit wordt snel bevestigd als Charlie – de eigenaar/toffe peer/soort van vaderfiguur voor iedereen – die avond met een big smile worsten en hamburgers voor iedereen staat de bakken in de tuin. Helaas moet ik de volgende dag vertrekken omdat het hostel volgeboekt is voor de komende dagen.

Ik besluit door te gaan naar Fremantle, een havenstadje zo’n 20 minuten van Perth. Lopend door de straatjes doet het mij denken aan Italië, of misschien het zuiden van Frankrijk. In tegenstelling tot veel andere Australische steden straalt deze plek wél iets van karakter en charme uit. Het blijkt een oud (ofja, voor Australische termen oud, begin 1800 werd het gebied ontdekt door de Britten) havenstadje te zijn en is in feite nog steeds de grootste algemene haven van West-Australië. Ik voel mij meteen thuis op deze plek en geniet een paar dagen van het strand, de lokale markt, kleine winkeltjes en de relaxte sfeer. Maar hoe heerlijk dit ook is en klinkt, ik kan niet lang stilzitten en ben in mijn hoofd alweer plannen aan het maken voor wat ik de komende tijd ga uitspoken. Ik heb nog wat dollars op mijn rekening staan, maar geld rolt dubbel zo hard hier. Ik besluit dat ik nog één laatste trip wil doen voordat ik weer aan de bak ga.

Fremantle in beeld

dsc00606dsc00610dsc00612dsc00616dsc00623dsc00628

De hobbelige weg richting Esperance

Ik krijg een berichtje van Caroline, een Belgische die ik tot nu toe alleen online gesproken heb en vergelijkbare plannen heeft. We besluiten af te spreken en wat te brainstormen over wat we gaan doen. Ondertussen krijg ik ook bericht van mijn Franse buddies die van plan zijn naar het noorden te vertrekken, ze hebben 2 plekken vrij in de auto. Ik praat met wat mensen maar eigenlijk raadt iedereen af nu naar het noorden te gaan: het is er bloedheet, regen valt er met bakken uit de hemel, je wordt er omringd door 10.000 vliegen. Klinkt niet ideaal als je twee weken in een auto moet leven en tent moet slapen, dus besluiten we naar Esperance te gaan – een kustgebied zo’n 700 kilometer ten oosten van Perth. We vinden Martin, een Zweed inclusief auto, die in is voor de trip. We slaan onze kampeerspullen in bij Kmart (soort van Australische Action), gooien de auto vol met benzine en gaan de weg op. Last minute vinden we Anna, een Duitse die ook graag meewilt. Zo zit de auto weer propvol maar is het ook weer beregezellig. Meerdere wegen leiden naar Esperance, maar de kustroute schijnt het mooiste te zijn en is dus ook waar we voor kiezen.

reis
Geografisch ziet ons plan er zo uit

De eerste avond kamperen we ergens in de middle of nowhere, maar worden we vergezeld door een groep uit het hostel van Caroline en Martin. Leo, een Australiër uit de buurt, heeft net een oude tourbus gekocht en wilt hiermee door het land trekken en backpackers voor een prikkie mee laten gaan. Hij doet een korte trip met wat mensen om te zien of het idee reëel en de bus geschikt is. Die avond vloeit de goon rijkelijk en slapen we als baby’s in onze Kmart tentjes. De volgende dag vertrekken we richting Margaret River, surf waalhalla en rijk aan een paar honderd wijngaarden. De zon is even op vakantie en we drinken biertjes en poolen in de lokale pub. Die avond wordt er veel regen voorspeld en even twijfelen we erover naar een hostel te gaan, maar volgens Anna maakt Kmart waterdichte tenten. Martin rekent uit hoeveel bier we kunnen kopen van het geld dat we besparen als we gewoon kamperen en even later zetten we onze tentjes weer op tussen de bomen. De volgende dag rijden we naar het nabijgelegen strand en nemen we een duik in de ijskoude zee – douchen zit er weer niet in deze dagen dus dit is een goed alternatief. Ondanks dat het bewolkt is zie ik hoe helder het water is en kan ik niet wachten totdat het zonnetje weer gaat schijnen.

dsc00672dsc00676

Mijn droom valt met duigen in het water als de mevrouw van het lokale tankstation ons vertelt dat door hevige regenval in het oosten de wegen richting Esperance weggespoeld zijn. De Australische infrastructuur is niet te vergelijken met onze A2 en bestaat in het binnenland grotendeels uit onverharde, zanderige wegen. We houden de moed hoog en denken dat het misschien binnen een dag of twee geregeld is. Alsof ze onze gedachten kan lezen vertelt ze vrolijk verder dat het weken tot maanden kan duren voordat alles weer gefixt is, een belangrijke brug is namelijk ook het slachtoffer geworden van de regen. Met hangende pootjes lopen we terug naar de auto, het leven is niet altijd een feestje. We besluiten er het beste van te maken en de rest van de dagen te besteden in de omgeving van Albany, die ook bloedje mooi is.

Bald Head, bejaarden en dolfijnen

Omdat we heel wat uren in de auto spenderen besluiten we dat het tijd is om de benen te strekken. We doen de Bald Head track, een 14 kilometer lange tocht die ons voert langs afgelegen stranden en ons trakteert op fraaie uitzichten. Waarom de tocht precies Bald Head heet weten we niet helemaal zeker – het zal waarschijnlijk de grote rots op het einde zijn waar je met veel fantasie een kaal hoofd in ziet. Die avond kamperen we bij Happy Days, een gezellige camping waar de gemiddelde leeftijd zo’n 40 jaar boven de onze ligt maar we wel verwend worden met keuken, warme douche en een open haard. Een fles rode wijn op tafel zetten en de kaarten erbij pakken is ondertussen vaste kost en iets waar we ons elke avond op verheugen. Omdat de zon het hier rond 7 uur wel mooi vindt geweest liggen we meestal rond 9 of 10 uur in bed, maar staan we ook rond 6 uur weer fris en fruitig (nouja, meestal) op. De wat oudere generatie vindt het altijd interessant waar je vandaan komt en wat je allemaal te vertellen hebt. Zo komen we in het keukentje aan de praat met Meg, die ons een aantal goede tips geeft over wat we nog in de omgeving kunnen ontdekken. Met Meg’s tips, schone onderbroeken en gewassen haar rijden we de volgende dag door naar de pareltjes rondom Albany. Ik kan niet echt met digitale woorden uitdrukken hoe mooi de omgeving hier is. Foto’s zullen een beetje helpen maar ook die tippen niet aan wat je hier ziet. Ander pluspunt is dat het niet overladen wordt met toeristen en je soms bijna in je uppie op een strand ligt. En als we een groep dolfijnen in het water spotten kan onze trip – ondanks dat blijkbaar toch niet alle wegen naar Esperance leiden – niet beter.

dsc00700dsc00767dsc00727dsc00789

De hobbelige weg naar Esperance, deel 2

Nu de reis bijna ten einde komt gaat iedereen nadenken over de volgende stappen. Martin en Caroline vertrekken beiden naar Thailand, Anna wilt nog een keer de poging wagen tot Esperance te komen. Ik besluit met haar mee te gaan, het is tenslotte goedkoper om in een auto te leven dan in een hostel en ik wil toch graag de stranden zien waar iedereen zo volmondig over praat. We huren een autootje met Eli uit ons hostel en gaan voor poging nummer twee. Omdat we maar een paar dagen hebben besluiten we het ditmaal inlands te proberen. Ik ben de enige oud genoeg om te mogen rijden en bereid me voor op zo’n 10 uur scheuren. Onderweg rijden we door niemandsland met hier en daar een dorp bestaande uit twee straten, een tankstation en de lokale pub. Omdat we wat vertraging oplopen en je als vrouw altijd later vertrekt dan gepland komen we niet voor het donker aan in onze eindbestemming. Het digitale tijdperk waarin we leven zorgt gelukkig voor apps zoals Wikicamps, waar je alle kampeerplekken inclusief voorzieningen in de omgeving op kunt vinden. We zijn genoodzaakt naar een afgelegen freecamp te gaan maar worden getrakteerd op een enorme hoeveelheid sterren. De volgende ochtend kunnen we eindelijk zien waar we ons eigenlijk bevinden en drinken we koffie met een uitzicht.

dsc00884

Na twee uur komen we eindelijk aan in Esperance en ik heb geen spijt deze tweede poging gedaan te hebben: de stranden zijn nog net een tikkeltje witter en het water net een tikkeltje blauwer dan vorige week. Ik durf uit te spreken dat dit misschien een van de mooiste gebieden is die ik tot nu toe heb gezien. De volgende dagen verkennen we strand na strand, dobberen we in de zee, smeren we nog steeds factor 50, leven we de easy-camping-life  en is het gezellig met zijn 3tjes. We bezoeken Lucky Bay, een van de witste stranden van Australië waar hier en daar een kangoeroe rondhuppelt. Als ik voor de tweede keer een aantal vinnen uit het water zie komen zijn we het erover eens dat dolfijnen in het westen waarschijnlijk dagelijkse kost zijn, maar onze broek (bikini) zakte nog steeds af op dit moment. Uit alle enthousiasme snellen we het water in en komen ze zelfs naar ons toe. Mijn rationele vermogen is op dat moment ver te vinden (kunnen wilde dolfijnen je aanvallen?) maar ze zwemmen vredig om ons heen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. WAUW.

Deze WAUW verandert een half uur later in een WOW als een haai ter grote van een dolfijn uit het water besluit te springen. Ik snap dat dit misschien allemaal een beetje onwerkelijk of overdreven klinkt, maar het is de waarheid. Ik sta op dit moment met iemand anders in ondiep water en we zijn eerder geïnteresseerd dan bang, ondanks dat de mensen op het strand SHAAAAARK SHAAAAAARK roepen. De shaaaark laat zich niet meer zien en we laten even bezinken wat we het laatste uur allemaal uit het water hebben zien komen. De westkust van Australië is zeker weten de place to be als je houdt van avontuur.

dsc00891dsc00982dsc01022dsc01034

Na vier avontuurlijke en zonnige dagen komen we heelhuids terug aan in Fremantle. Onderweg zien we overigens nog wat sporen van de hevige regenval en snappen we dat dit geen grapje is geweest: delen staan nog steeds onderwater en bomen zijn weggespoeld. Ook zien en ruiken we af en toe een bushfire. Moeder natuur is lekker bezig hier.

Ik denk dat ik weer al mijn belevenissen van de afgelopen tijd er beknopt voor jullie heb uitgegooid. Het is bijna 6 weken geleden sinds ik voor het laatst gewerkt heb en ik heb weer zin binnenkort mijn armen uit de mouwen te steken. Morgen vertrek ik naar een boerderij waar ze mij gaan klaarstomen voor het leven op het platteland en heb ik hopelijk binnenkort werk als koeienmelker, druivenplukker of tractorchauffeuse. Wat er allemaal gaat gebeuren of waar ik terecht kom weet ik zelf ook nog niet echt, dit zal ik de volgende keer vertellen.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende!

Cheers,

Loekie

Bekijk meer beeldmateriaal hierrr

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s